نشسته بودیم دردنج ترین باغ پرتقال یک روستای شمالی درخوابی نارنجی که بوی بهشت می داد...تومی خندیدی درخت هاشکوفه می دادند من یخ زده بودم می خندیدم چشم هایم پرازاشک بودگریه می کردانگار کسی دردلم ...باورم شده بودبرگشتی ... شاپرک ها دلداریم می دادند وحالاسال هاست نقاش هاوشاعرها وصف می کنندزنی منجمدرا کهدرگوشه ی یک باغ پرتقال جان داده است ...من اما نمی دانم چرانفس می کشم هنوز...#دنیاغلامی

می نویسم سکوت هایم را

سال هابعد

شایدباستان شناسی

ازبین این کتیبه های پردردپاییزی

کشف کندخط میخی احساسم را

واین رازسبز

معجزه ی قرن شود...

دنیاغلامی

عصرِ پاییز...
درباغ تنهایی
خرمالوی اندوه می چینم ...
چشم پنجره خیس است
آن سو باران است
این سو هم !

دنیاغلامی

ازکسی که

این روزها

بادستان سیاه دروغ

بذرغم

در آبادی شعرهایم می پاشد

بپرسید

آن باغ های شادگیلاس که وعده داده بود

چه شد؟

دنیاغلامی

وقتی صحبت ازمشک می شود

زمین بغض می کند

آسمان

بداهه ای سرخ از

اشک می شود.....

دنیاغلامی

بعداین همه مدت ... نه ...آدم که ازرفتن های ناگهانی ،نبودن های طولانی وسکوت های بی دلیل کسی که خیلی دوستش داردگله نمی کند فقط حالش طورخاصی می شوذکه نمی شودگفت چطور... انگاربه بیماری که ایست قلبی داشته شوک واردکنند... دست هایش می میرد... تمام سلول هایش گریه می کنند... بی خیال نگرانی ها،دلشوره هاودرکشیدن های من ... فقط .... هیچ خداروشکرکه خوبی همین ... دنیاغلامی

عصای سفیدی که دردست داشت

ترجمه ی شعرهای تنهایی

دختری نابینابودکه

هر روز برای گل های شمعدانی

پشت پنجره ی اتاقش دردودل می کرد...

دنیاغلامی

امشب باقلم موی اشک

بربوم تنهایی ام

طرح یک ابرنگران کشیدم

فردا می باردآسمان دلم ...

قرارمان راس ساعت دلتنگی

من ویادت

زیرآلاچیق خاطره ها

به صرف یک فنجان شعر

بانبات زعفرانی پاییز...

دنیاغلامی

پاییز

ملکه ی زیباوغمگینی ست

پشت پنجره ی قصردلتنگی ها...

که غروب ها

باشهادت هربرگ

شمعی روشن می کند

به یادمعشوقه اش

که یک روزبه سفررفت وهیچوقت برنگشت...

دنیاغلامی